Jannida en ik hadden onszelf de opdracht gegeven om zelf als test een doosje te maken.
We wilden testten:
- of de instructies duidelijk genoeg zijn
- hoe lang we bezig zouden zijn
- of we het leuk vonden om te doen
- of we dachten dat anderen dit ook zouden willen doen
- om te kijken wat we zouden kunnen maken met de spullen in ons huis
Ik heb zelf een doosje gemaakt dat ik moest vinden in mijn huis en deze beplakken met materialen uit mijn huis.
Wat ik wilde maken en delen was 'leven'
Het nieuwe leven, van jonge knopjes die opengaan, mensen en wijzelf als mens als wonder
Ik vond een koekjesblik, dit was dus eigenlijk al geen doosje, maar ik vond het wel fijn materiaal. Het blik werkte als een spiegel waardoor je jezelf erin zag. Daarnaast heb ik met papier bloemknopjes gemaakt en uit kranten teksten geknipt. De buitenkant van het blik heb ik ook betekend en beplakt. Op de bovenkant zit het raamfolie van de badkamer. Hierdoor is er gelijk een link met de buitenkant van mijn huis.
Ik merkte wel dat ik het lastig vond omdat er zoveel kon, de stappen moeten dan denk ik nog concreter worden. Ook vroeg ik me af of mensen dit wel wilden doen, en ze zouden er waarschijnlijk lang mee bezig zijn, wat de spontaniteit tegengaat en de snelle reacties van de straat belemmeren.
Laura Onderzoekt
Op deze blog is het proces te zien mijn afstudeerjaar aan de opleiding Theatervormgeving op de HKU. Het afstuderen bestond uit een beeldend onderzoek en een ontwerpopdracht.
Eind juni 2011 ben ik geslaagd als Bachelor of Design
Volg op deze blog mijn onderzoek naar de wereld om ons heen. Ik zoek antwoord op de vraag :
Hoe kan theater mensen met elkaar verbinden?
Wanneer voelen mensen zich met elkaar verbonden, en kan dit ook door middel van theater? Ik zou graag de dagelijkse stadse routine willen doorbreken en mensen bewust willen maken van het moment. In het hier en nu zou je zo maar iemand kunnen ontmoeten die je verrast.
Voor de ontwerpopdracht laat ik mij inspireren door het boek:
'Extreem luid & ongelooflijk dichtbij' van Jonathan Safran Foer
Geïnspireerd door de zoektocht van een jongen naar zijn overleden vader langs verschillende voordeuren, maak ik een ervaringsvoorstelling door de straten van Utrecht. In 'Waarom ik niet ben waar jij bent' loop je als toeschouwer met een koptelefoon door de Vogelenbuurt waar je elkaar zult ontmoeten.
Eind juni 2011 ben ik geslaagd als Bachelor of Design
Volg op deze blog mijn onderzoek naar de wereld om ons heen. Ik zoek antwoord op de vraag :
Hoe kan theater mensen met elkaar verbinden?
Wanneer voelen mensen zich met elkaar verbonden, en kan dit ook door middel van theater? Ik zou graag de dagelijkse stadse routine willen doorbreken en mensen bewust willen maken van het moment. In het hier en nu zou je zo maar iemand kunnen ontmoeten die je verrast.
Voor de ontwerpopdracht laat ik mij inspireren door het boek:
'Extreem luid & ongelooflijk dichtbij' van Jonathan Safran Foer
Geïnspireerd door de zoektocht van een jongen naar zijn overleden vader langs verschillende voordeuren, maak ik een ervaringsvoorstelling door de straten van Utrecht. In 'Waarom ik niet ben waar jij bent' loop je als toeschouwer met een koptelefoon door de Vogelenbuurt waar je elkaar zult ontmoeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten