Experiment in de Trein op 9 maart
Laura en Jannida
Traject : Utrecht < > Amsterdam Centraal
Opdracht:
Teken uw bestemming
Het doel:
We willen graag iets onverwachts laten gebeuren in de trein. De trein is de plek waar mensen onderweg zijn en even overal tussenin zitten. We willen de mensen vragen naar hun bestemming. Ik hoop dat mensen hierdoor bewuster na gaan denken over het moment en hun dag. Wat hebben ze beleeft en waar gaan ze zo naar toe? Ik ben benieuwd wat mensen gaan tekenen, wat laten ze van zichzelf zien? Tekenen ze letterlijk het station of is hun bestemming misschien wel hun levensdoel? Doordat we in de treincoupe mensen laten tekenen hoop ik ook dat er interactie gaat ontstaan met ons en met medepassagiers. Over de tekeningen en over de actie die wij doen deze dag. Door samen iets te beleven kan een verbinding ontstaan waar ik benieuwd naar ben.
Het plan:
Voor deze actie hebben Jannida en ik kaartjes gemaakt op A5 formaat met de opdracht. We zijn 4 keer in een trein gestapt op het traject Utrecht- Amsterdam centraal. We hebben mensen in een coupe benaderd en ze gevraagd of ze mee wilden doen, ook deelden we pennen uit om te kunnen tekenen. Na afloop konden de mensen de kaartjes bij ons inleveren of wij haalden ze op.
Conclusie:
Ik vond het eerst erg spannend om te beginnen met deze actie, je weet niet wat er gaat gebeuren en of mensen wel mee willen doen. Maar bijna iedereen reageerde enthousiast op ons idee en wilde graag iets tekenen. Maar een enkeling wilde liever niet mee doen. Ook merkten we al snel dat er een soort verbinding ontstond in de coupe. Wij zaten in dezelfde coupe als de mensen die we lieten tekenen. Er ontstond een ontspannen sfeer waarin iedereen bezig was met tekenen.
De interactie was met name gericht op ons. Wij werden automatisch het aanspreekpunt. Mensen vroegen ons wat we studeerden en waarom we deze actie deden. We hadden het over het langs elkaar heen leven van mensen in de maatschappij. Ook waren er mensen die verhalen aan ons gingen vertellen of waarmee we aan de praat raakten over hun tekeningen.
Het was een intensieve middag voor ons omdat je heel intensief met contact leggen bezig bent. Ik heb iedereen persoonlijk aangesproken en gevraagd om mee te doen. Ook na het tekenen ontstonden er soms spontaan gesprekken. Er was een vrouw die zei dat ze het erg leuk vond om te tekenen omdat ze dit nooit deed.
Ook kwamen er persoonlijke verhalen boven tafel in de coupe. Zo vertelde een mevrouw over een begrafenis waar ze naar toe ging. En een andere mevrouw over haar bezoek aan de gevangenis. Hier zat een vriend opgesloten enkel omdat hij niet de juiste papieren heeft voor Nederland. Ik vond het erg bijzonder om te merken dat door zo'n tekenactie zulke persoonlijke gesprekken kunnen ontstaan en er een open en gezellige sfeer ontstond in de coupe waar wij zaten.
Wat werkt en wat werkt niet?
We hadden gehoopt dat mensen ook meer met elkaar gingen praten, over de tekeningen bijvoorbeeld of dat ze pennen van elkaar zouden lenen. Dit gebeurde alleen als er groepjes mensen waren, vrienden van elkaar. Hierdoor ontstonden gesprekken waar mensen bij aan konden sluiten. Ook werkten Jannida en ik als zo'n factor. Het werkte ook beter als er meer 4zits plaatsen waren. Hierdoor kunnen de mensen elkaar beter zien en kan je makkelijker op elkaar of op ons reageren.
We hadden een camera meegenomen maar merken dat deze actie niet zou werken als we zouden filmen. Het weet juist door de persoonlijke en intieme sfeer waardoor mensen, anoniem, een tekening met ons kunnen delen. Wel hebben we filmopnames gemaakt van onze eerste reacties en gevoelens tussen de trajecten door.
De foto's van de kaarten zijn per treinrit geordend en gefotografeerd op het station.
